In de appelboomgaard

Voordat we vanmorgen wegrijden, kopen we eerst nog een fles Cidre. Die is gisteravond goed bevallen. We dringen steeds verder in Normandië door en D-Day dringt zich steeds nadrukkelijker aan ons op. Bij elk kruispunt is er wel een gedenksteen of monument dat aan een gebeurtenis in juni '44 herinnert.

Meest bizarre is wel de levensgrote pop die met parachute en al die aan de kerktoren van Saint-Mère-Eglise hangt. (Jan: dank voor de tip!) Het stelt John Steele voor, een Amerikaanse parachutist, die hier na de dropping in de nacht van 6 juni 44 bleef hangen. Hij ontsnapte aan het Duitse geweervuur, omdat de Duitsers dachten dat hij al dood was. Hij werd beroemd door de film The Longest Day (1961). Nadat de film was uitgekomen, begonnen toeristen te vragen of ze de juiste kerk hadden gevonden. De inwoners van Saint-Mère-Eglise werden daar een beetje moe van totdat iemand bedacht om een pop op te hangen. Vanwege het Normandische klimaat wordt er regelmatig een nieuwe pop mèt parachute opgehangen.

Ondertussen is de zon weer lekker gaan schijnen terwijl we vlak onder de kust langs UTAH Beach rijden. We hebben geen zin om ergens uit te stappen en komen een half uurtje later in Cherbourg bij onze volgende bestemming aan: Het paraplu museum. Wie kent het niet! Dankzij een reislog van Jan en Beatrice wisten wij van het bestaan. En zo weten wij nu ook dat een dure, handgemaakte plu uit 140 onderdelen bestaat.

Na deze enerverende kennismaking met Cherbourg rijden we terug het binnenland van Normandië in. We zoeken in de France Passion gids naar een plek om te overnachten. 20 min. verderop zit er (alweer) een Cider farm. Bij aankomst loop ik het lokale winkeltje binnen. De madame is in gesprek met een paar klanten. Zodra ze mij ziet, met de FP gids goed zichtbaar onder de arm, vraagt ze direct of we hier voor 1 nacht willen staan? Ja graag! Volgt een duideijke uitleg waaruit ik begrijp: "six cents mètres", "tout droit","verger" of "sur le parking sur asphalte plat". Ik ga voor het eerste en gok op: "600 meter rechtdoor en je komt in de boomgaard". Aarzelend rijdt Mirjam een karrespoor weggetje in, ondanks mijn overtuigend gebrachte beschrijving. Gelukkig blijkt mijn roestige schoolfrans het nog een klein beetje te doen.

De derde boomgaard deze vakantie. Dit keer staan we hier moederziel alleen. Prima zo voor een keer, maar beiden houden we eigenlijk wel van wat meer 'reuring' om ons heen. 

Ongemerkt is gisteren blijkbaar de Rummikub competitie begonnen. Mirjam heeft gewonnen,dus tijd voor een revanche! Tot morgen.